سال به سال میگذره و با هر سال نو یه هدف نو برای خودم درست میکنم که هنوز به وسط سال نرسیده یادم میره چی بودن. نوشتن هم تاثیر نداره. از اونجایی که من کلن آدم گیجی هستم حتی اگه بنویسم یادم میره کجا نوشتم. یا حتی اصلن چیزی نوشتم که بعد بخوام فکر کنم کجا نوشتم! خلاصه مطلب اینکه خسته‌تون نکنم٬ راه کار ندید. پیدا نمی‌شود گشته‌ایم ما.

تمام سال پیش افتاده بودم به جون خودم وکشف لایه‌های تو در تویی که طی سالها زندگی بوجود آورده بودم. تمام کشوها و کمدهای مفزم رو خالی کردم وسط گود. مثل قدیما که مامان می‌فرستاد اتاقمو تمیز کنم. بعد که تمام محتوای کشوها و کمد ها وسط اتاق ریخته می‌شد تازه می‌شستم به مرور آنچه روی زمینه. مجله‌های قدیمی٬ گل سری که هزار سال دنبالش بودم٬ تیکه کیک خشک شده که معلوم نبود از کی تو اتاقم سرگردان شده. و با مرور هر کدوم یاد خاطره‌ای تازه می‌شد. تمیز کردن اتاقم دو روز طول می‌کشید و تمیز کردن مغزم یک سال و نیمی هست که طول کشیده و هنوزم ادامه داره. اصلن فکرشو بکنید شما مدتهای مدید در کویر زندگی کرده باشید. اون کویر شما رو مطابق خودش شکل میده٬ مهارت‌های لازم برای زندگی کویری رو به شما تحمیل می‌کنه. حالا با همون شکل و شمایل بیایید برید جنگل آمازون زندگی کنید خب سخته. شما هر چقدر کویر نورد خوبی باشید دلیل نمیشه که جنگل نورد خوبی هم باشید. حال منم کویر نوردیم که اومده جنگل آمازون. کویر نوردی که همینطوری تو کویر نوردیش مشکل داشته چه برسه به جنگل.

اما امسال فرق میکنه. امسال من میخوام اراده کنم شده یه تغییر کوچیک تو خودم ایجاد کنم. بیشتر بنویسم. نترسم از نوشتن از خونده شدن. نترسم از رد شدن یا نقد شدن. نترسم از ترک شدن یا ترک کردن. نترسم از اشتباه کردن چراکه راه کامل شدن پر از اشتباهه. کلن امسال سال نترسیدن منه و سال شنیدن و دیدن. یک هفته دیگه ایرانم پیش خانواده باز دورم پر میشه از آدم. آدمهایی که به نوعی بهم تعلق دارن یا بهشون تعلق دارم. چطوری این یک هفته رو دوام بیارم نمیدونم. سخته اما میگذره. می‌دونم.

- یعنی تو دیگه از این بزرگتر نمیشی؟
: نه
- پس چی میشی؟
: از این به بعد پیر میشم خاله
-پیر زن؟
: آره
- یعنی چه جوری میشی؟
: یعنی کوچولو میشم یعنی با عصا راه میرم

خندید و با اون دست و پای بچه گونه ادای پیرزن ها رو درآورد و پرسید
- پس من چی میشم؟
: تو بزرگ میشی اگه دلت خواست هم میتونی سوپر هیرو بشی

چشماش برق زد و گفت
- اونوقت به تو کمک میکنم؟
: چرا که نه

و بعد نگاهش رو از پنجره پشت ماشین انداخت بیرون و گفت ولی تو باز از من بزرگتر میمونی و ساکت شد. فکر کنم داشت تخیل میکرد

و من از سرمای تسلیم کرخ
گرمای امیدم به تو
می بخشم
و چشمانم می بندم

تو ای صیاد من
قبل از کشتنم کمی آب به من ده
و مسخ نگاه بی تابم مشو
.
.
.
من چه جذاب بی تابم

We Heart It / vesper

Richard Powers: 04 Architecture: Architect: Sharon Fraser

سعی کنید هیچ وقت امروزتون با فردا یکی نباشه....

- لین جانسون

Never tell anyone that you’re writing a book, going on a diet, exercising, taking a course, or quitting smoking. They’ll encourage you to death.
– Lynn Johnston

 چشمانت را ببند و باز کن…

و من کردم و ناگهان  وحشت زده از جا پریدم. دستم به لیوان چای داغ روی میز خورد و چای به هوا رفت. داغ بود و من در انعکاس بخار چای ریخته شده چهره ای دیدم آشنا… آری آن آشنا ”ما” بودیم! همه از “دال” تهی!

———————————————————–
به نام او که هر که هستیم از اوست.

منت خدای را عز وجل که طاعتش موجب غربتست و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون بر می اید مفرح ذات.پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب.

این اولین آشنایی من با سعدی بود در کتاب ادبیات دبیرستان و همیشه و همه حال در ذهنم. از همان زمان که مارا ملزم کردند که آنرا حفظ کنیم بی آنکه بدانیم یعنی چه. آنزمان نفهمیدیم و هنوز هم نمی فهمیم. چه خیال باطلی حفظ کردن را راه فهمیدن قرار داد؟ ما “واجب” را دیدیم و جواب دادیم. همه چیز برای ما علامات ریاضی بود: طاعت =غربت بود، شکر= نعمت و در هر نفس 2 نعمت بود و به ازاي هر کدام شکری واجب. با این حال همه چیز واجب بود حتی شکر خدا. غافل از اینکه شکر عکس العملی طبیعی است به درک و ما چه اشتباه خواستیم درک را از بر کنیم. به همین خاطر ما یاد نگرفتیم شاکر بودن را، خوب بودن را، انسانی بودن را چون وظیفه را جایگزین دل کردیم وقتی دل شایسته تر بود. ساعتی نیست که با خودم نگویم ای کاش….

ما در دفتر های خط کشی شده بزرگ شدیم به خیال اینکه صاف و منظم میشویم. اما فقط خودمان میدانیم که چقدر کج و معوج رشد کردیم و چه شخصیتهای کاریکاتوری ای از ما بوجود آمد. چاره ای نبود و ما بزرگ شدیم و عادت کردیم. واقعیت زشت زندگی ما ها این است که ما همه آدمهایی بار آمدیم که همیشه باید چیزی برای مخفی کردن میداشتیم: دین، عقیده، پول، عشق. در این بهبه چه جایی برای بازی می ماند؟ اگر ” تقلای به خود رسیدن” و رها شدن از تارهای به خود تنیده را بازی بنامی به جرات میتوانم بگویم که تنها بازی زندگی است که با ختنش به تباهی تمام زندگی ختم می شود. چه کسی است که دچار نباشد؟ دچار خود. که در فکر آزادی تن و دل و در این جستجو، نه بهتر بگویم تقلا، زبان از دل بگشاید و در طلب فکر دیگران را درگیر و دوستان را دلگیر نکند؟. اما من هم همچون دیگران جدا از بهانه ها و گلایه ها از جامعه و محیطی که ما را پروش داد به راهی میروم که انتخاب میکنم. انتخاب اولین حق و چه بسا ملک ماست. اگر در این راه زمین خوردیم هیچ کس مسئول نیست جز خودمان. همه آزادیم برانتخاب هر که و هر چه هستیم و هر چه میکنیم. اما همانطور که گفتم یاد نگرفتیم چطور از این حق استفاده کنیم. ما خیلی خوب یاد گرفتیم حد بگیریم و حد بزنیم اما در یافتن حد خود کاملا ناتوان ماندیم. نفهمیدیم تا چه حد حق دخالت در زندگی دیگران داریم. نفهمیدیم که بزرگ کردن افراد کار ما نیست. نفهمیدیم چرا بزرگ کردن و پرورش دادن پیامبر گونه است و نفهمیدیم چه مسئولیت زیادی دارد. چون به خود حق میدهیم که برای دیگران انتخاب کنیم همانطور که برای خودمان انتخاب شده بود….